Do klubu, którego nazwa stała się tytułem filmu, należą seniorzy oczekujący wsparcia po stracie bliskich im osób, najczęściej małżonków. Wśród członków klubu odnajdujemy Lois, która niegdyś straciła męża i syna, Harry’ego, wdowca odkrywającego na nowo urok spotkań z kobietami, Sandy bezwstydnie flirtującą ze wspomnianym wyżej mężczyzną. Najnowszymi klubowiczami stają się Jack, który nie może pogodzić się ze śmiercią żony, ich małżeństwo trwało 40 lat, i Marylin, której mąż został śmiertelnie potrącony przez kierowcę rozmawiającego w czasie jazdy przez telefon komórkowy. Do towarzystwa należy jeszcze Donald, znajomy Lois i Marylin.

Bohaterowie, wszyscy należący do pokolenia baby boomers, próbują pogodzić się ze śmiercią bliskich i mimo wszystko czerpać radość z życia. Na nowo odnajdują zapomniane z powodu wieku i wielu lat ustatkowanej egzystencji elementy życia jak romans, zabawa, etc. Gdyby nie fakt, iż film opowiada perypetie ludzi starszych, niewiele różniłby się od tuzina podobnych obrazów komediowo-obyczajowych. Fakt, iż bohaterowie nie są młodzi, często uwikłani w dość skomplikowane zależności rodzinne, czyni ów fil wyjątkowym. Pokazane zostały kłopoty, na jakie narażano są osoby starsze, gdy nawiązują nowe znajomości i romanse- krytyka ze strony dzieci, pokonywanie barier, które stały się takowymi z powodu zaawansowanego wieku, walka z upływem czasu.

Film warty jest obejrzenia, choć trudno tu mówić o entuzjazmie, nie oferuje nic odkrywczego, porywającego widza. Niemniej, historie przedstawione w Boynton Beach Bereavement Club przypominają to, co ważne i wszystkim znane, a jednak nie zawsze pamiętane. Film jest dość zabawny, chwilami wzrusza, słowem stanowi ciekawą propozycję na spędzenie popołudnia.