zmien rozmiar tekstu A+ A-

Za co kochamy filmy Almodóvara? Za wielkie uczucia, za pasję, namiętności, obsesje. Żadnego z elementów nie brakuje w "Przerwanych objęciach". Szkoda tylko, że hiszpański reżyser ukrył to wszystko między warstwami kryminalnej historii.

Bohaterką jest piękna Magdalena - w dzień sekretarka, w nocy kobieta do towarzystwa. Trudna sytuacja życiowa pcha ją w objęcia podstarzałego bogacza. Wszystko zmienia się, gdy spotyka reżysera. Mężczyzna nie tylko spełnia jej marzenia o karierze aktorskiej, ale przede wszystkim daje jej szczęście.

Nie byłoby nic złego w tym, że Pedro Almodóvar nakręcił thriller, gdyby nie fakt, że nie spełnia on podstawowej roli - nie trzyma w napięciu, nie ekscytuje. Wstęp jest przydługi i nudny. Owszem, nie od razu łączymy fakty, zajmuje chwile odkrycie tajemnic, ale wyłącznie dlatego, że dostajemy skrawki informacji. Musi minąć sporo czasu niż film nabierze odpowiedniego tempa i wtedy niby już jest wszystko w porządku. Sekrety, dramaty, seks, przemoc a nawet sporo humoru. Ale tracimy wówczas orientację, co tak naprawdę oglądamy. Czy komedię, czy film noir czy przejmującą historię miłości. Wydaje się po prostu, że mistrz chciał pokazać zbyt wiele w obrębie jednej opowieści a raczej, że mu to nie do końca wyszło. Sam bowiem mówi, że podwójność jako "powielenie, powtórzenie lub powiększenie" jest jednym z motywów dzieła. Dostajemy jednak piękne zdjęcia i zniewalającą Penelope Cruz, poza tym mówimy o Almodóvarze, nie ma więc możliwości totalnej porażki.

W końcowej scenie młody chłopak próbuje ułożyć fotografię z podartych strzępków. Podobnie wygląda seans "Przerwanych objęć". Gdzieś tam w tle kryje się coś pięknego, my jednak dostajemy tylko skrawki, które nie oddają w pełni zamysłu twórcy.

reżyseria Pedro Almodóvar
scenariusz Pedro Almodóvar zdjęcia Rodrigo Prieto
muzyka Alberto Iglesias
czas trwania: 128 minut
dystrybucja: Gutek Film / Best Film