nnym razem przemierzamy republiki bananowe Ameryki Środkowej, stajemy oko w oko z groźnym oddziałem partyzantów; strzelają do nas, grożą śmiercią, a my... Na początku mamy stracha, lecz w chwilę potem wraz z autorem pękamy ze śmiechu.

To ogromny walor tej książki - opowiada historie prawdziwe, niekiedy szokująco prawdziwe, mrożące krew w żyłach, niebezpieczne i niesamowite, a jednak zawsze na końcu Cejrowski pozwala człowiekowi odetchnąć z ulgą i wybuchnąć głośnym śmiechem.

Nieocenioną pomocą w tym zakresie jest osoba tłumacza. (Książka powstała oryginalnie w języku hiszpańskim, więc dla potrzeb obecnego wydania, trzeba ją było przełożyć na polski.) Na wyraźną prośbę Autora, tłumacz otrzymał tu dużo większą, niż to jest ogólnie przyjęte, swobodę działania. I w y p o w i e d z i.

W wielu miejscach znaleźć można przypisy tłumacza, które wcale nie ograniczają się do kwestii związanych z przekładem. Przeciwnie - tłumacz bardzo często wdaje się z autorem w utarczki słowne i wzajemne docinki. Czegoś takiego nie widzieliśmy w żadnej innej książce.

"Gringo wśród dzikich plemion" składa się z kilku części, każda z nich opowiada inną historię i dzieje się w innym rejonie Ameryki Łacińskiej. Jednak wszystkie łączy tak wiele, że całość czyta się jak powieść podróżniczą, a nie jak zbiór opowiadań czy reportaży. O właśnie - istotna sprawa - to NIE JEST zbiór reportaży napisany przez dziennikarza-podróżnika. Ta książka to opowieść przy kominku, rodzaj baśni z tysiąca i jednej nocy, którą Autor snuje wieczorową porą.