Baby są jakieś inne

Fabuła jest tym razem ograniczona do minimum. Poza kilkoma wyjątkami, na ekranie obserwujemy wyłącznie dwóch facetów (nadal nie mogę się zdecydować, czy lepiej zagrał Robert Więckiewicz czy jako nowy Adaś Miauczyński - Adam Woronowicz) prawiących o kobietach. O tym, jakie są inne. O ich półkulach, ciągłym mówieniu, kierunkowskazach, ziewaniu. O tym, że źle parkują, ubierają się zbyt seksownie lub zbyt męsko, nie mają przy sobie gotówki czy idą siku do męskiej toalety.

Mnóstwo w tym błyskotliwych spostrzeżeń - zaskakująco trafnych i doskonale wypunktowanych, nieraz wprawiających w zakłopotanie, wywołujących zażenowanie. No i mnóstwo humoru, szczególnie gdy panowie opowiadają o prezenterkach dwojga nazwisk.

Pod pozornie mizoginiczną satyrą, kryją się jednak gigantyczne pokłady męskiej frustracji. "Baby są jakieś inne" to bowiem nie tylko krytyka kobiet, ale w równym stopniu rodu męskiego. Reżyser pokazuje hipokryzję silnej płci, jej słabości, kompleksy, ograniczenia. Ich niemoc, bezradność, szowinizm. W jego portrecie zarówno pań jak i panów nie brakuje uproszczeń, uogólnień, nie są one jednak bezpodstawne. Koterski jest też bezwzględny - twardy, szorstki, bezpośredni. Nie stosuje subtelnych sugestii, wyrafinowanych niedomówień. Kawa na ławę, bez owijania w bawełnę, mizdrzenia się, poprawności politycznej. Bywa wulgarny, obcesowy, ale do bólu szczery.

To bardzo prosty i bardzo mądry film. Bardzo zabawny i bardzo smutny. Bardzo dobry.