Strona główna › Kultura › Dalida. Skazana na miłość › strona 2 / 2

Dalida. Skazana na miłość

strona 2 / 2



Biografia Dalidy:
fot. DalidaIolanda Cristina Gigliotti urodziła się 17 stycznia 1933 roku w Kairze w rodzinie włoskich emigrantów. Ojciec Pietro grał pierwsze skrzypce w tutejszej operze, jego żona Giuseppina zajmowała się domem. Iolanda miała dwóch braci, Orlanda i Bruno (znanego później pod imieniem Orlando). W dzieciństwie przeszła operacje oczu po źle leczonej chorobie i była zmuszona nosić okulary, których szczerze nie znosiła.

Po śmierci ojca, aby wesprzeć finansowo matkę, pracuje jako sekretarka i stenotypistka. Od dziecka marzy o estradowej sławie. Chce być aktorką. Jej idolkami są Ava Gardner i Rita Hayworth. W wieku szesnastu lat wyrzuca przez okno okulary, z powodu których tak bardzo cierpi, i, aby udowodnić samej sobie, że jest piękna, bierze udział w konkursie piękności, Miss Ondine, który wygrywa. Dzięki odniesionemu sukcesowi rozpoczyna pracę modelki w słynnym kairskim domu mody Dona. W styczniu 1954 roku zdobyła tytuł Miss Egiptu. W tym samym roku ma miejsce jej aktorski debiut w filmie A Glass and a Cigarette, w reż. Niaziego Mostafy. Ze względu na podobieństwo do Hedy Lamarr, grającej Dalilę w Samsonie i Dalili Cecila B. De Mille, reżyser sugeruje, by przybrała pseudonim „Dalila”.

Pod koniec 1954 roku decyduje się na wyjazd do Europy i kontynuowanie kariery w Paryżu. Początki są bardzo trudne. Dalila chodzi na castingi, ale nie udaje jej się dostać żadnej, nawet najmniejszej roli. Niepowodzenia jej nie zniechęcają. Aby zarobić na życie, postanawia spróbować szczęścia jako piosenkarka. W Kairze często powtarzano jej, że ma bardzo ładny głos. Dzięki interwencji swojego agenta, Dalila dostaje angaż w Drap d'Or, jednym z kabaretów na Polach Elizejskich. Kilka tygodni później przyjmuje propozycję od mieszczącego się kilkaset metrów dalej, renomowanego kabaretu La Villa d'Este. Śpiewa, rozgrzewając publiczność przed spektaklem, którego gwiazdami są Juliette Greco i .

Pewnego wieczoru, jeden ze stałych bywalców, dramatopisarz Alfred Machard, radzi jej, żeby zmodyfikowała nieco swój pseudonim i zastąpiła ostatnie "l" literą "d" (jak Dieu - Bóg). Dalila zamienia się w Dalidę. Jej występy cieszą się dużym powodzeniem. Nie zejdą z afisza przez rok.

W każdy poniedziałek z sali Olympii nadawana jest audycja Les numéros un de demain (Przeboje jutra). Nagrania organizują szef Olympii, Bruno Coquatrix i Lucien Morisse, dyrektor artystyczny stacji Europe n°1. Szukają nowych talentów, aby odmłodzić francuską estradę. Podczas jednego z wieczorów trafiają na występ Dalidy, która śpiewa jeden z ówczesnych przebojów Etranger au paradis Glorii Lasso. Lucien Morisse zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Bruno Coquatrix widzi w niej pierwszy seks-symbol music-hallu.

W 1956 roku swoją premierę ma Madona, pierwszy singiel Dalidy, wyprodukowany przez Eddiego Barclaya. Stacja Europe n°1 odtwarza go kilkakrotnie, ku zadowoleniu słuchaczy, którzy uznają jej głos za "zmysłowy, nietuzinkowy i interesujący". Na fali tego entuzjazmu nagrany zostaje drugi singiel Le Torrent. Lucien Morisse nie traci czasu - wierzy w Dalidę i szuka piosenki, która uczyni z niej gwiazdę. Trzeci singiel ma premierę równo dwa miesiące po pierwszym. To adaptacja Guaglione, neapolitańskiej piosenki stworzonej przez Marino Mariniego. Pod zmienionym tytułem Bambino piosenka odmieni życie Dalidy – już rok później zostaje pierwszą kobietą uhonorowaną złotą płytą! Powstaje jej fan klub, do którego co tydzień napływa kilka tysięcy listów. Zmysłowość piosenkarki podoba się młodym chłopcom, dziewczyny chcą być takie, jak ona. Recenzenci nazywają ją „Bardotką piosenki”.

Równocześnie jej życie osobiste to zmienne pasma szczęścia i tragedii. Dalida legalizuje pięcioletni związek i poślubia Luciena Morisse'a. Niestety już miesiąc później, podczas festiwalu w Cannes, Dalida spotyka w dyskotece młodego i niezwykle przystojnego malarza o polskich korzeniach, Jeana Sobieskiego. To miłość od pierwszego wejrzenia! Ich relacja zostaje szybko odkryta przez paparazzich, wybucha skandal, jej zdjęcia są na wszystkich okładkach gazet. Zraniony Morisse postanawia się zemścić, bojkotując w swojej stacji piosenki Dalidy. Rozwód jest nieunikniony, kariera wisi na włosku.
W 1966 roku Dalida poznaje Luigi Tenco, młodego tekściarza i kompozytora. Tenco jest przystojny, zdolny i natychmiast oczarowuje Dalidę, a ona jego. Po kolacji wydanej w jej domu na Montmartre, godzi się zaśpiewać jego kompozycję, Ciao, amore ciao, na festiwalu w San Remo. Dalida i Luigi stają się nierozłączni. Nawiązują sekretny, namiętny romans, który przerwie tragiczna śmierć Luigiego – popełnia samobójstwo. Załamana Dalida postanawia pójść w jego ślady, jednak pomoc zjawia się na czas.

W 1970 roku producentem Dalidy zostaje jej młodszy brat, Orlando. Zakłada firmę International Show, która później zamieni się w Productions Orlando i pod tą marką wydaje płyty swojej siostry. Przebój Darla dirladada to pierwszy z długiej serii ich wspólnych sukcesów.

Niestety w życiu osobistym artystka przeżywa kolejną tragedię. Lucien Morisse jej pierwszy mąż, z którym pozostaje w bliskich relacjach, popełnia samobójstwo. Kilka lat później piosenkarka wyzna bliskim osobom, że żałuje rozstania z Lucienem „Byłam młoda i nie rozumiałam, że to mężczyzna mojego życia". Dwa lata później zwiąże się z Richardem Chanfrayem. który przedstawia się jako inkarnacja hrabiego de Saint-Germain. Zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Przeżyją razem dziewięć burzliwych lat. Ostatecznie kochankowie rozstają się w lutym 1981 roku. Richard popełnia samobójstwo 20 lipca 1983 roku. To trzeci z jej ukochanych, który targnął się na swoje życie.

W tym samym czasie, kiedy życie osobiste Dalidy jest jedną wielką tragedią, nadchodzą jej największe sukcesy zawodowe. Piosenkę Paroles, paroles Orlando przywozi z Włoch, gdzie spędza wakacje. Wysłuchawszy utworu, piosenkarka dzwoni do swojego starego przyjaciela Alaina Delona. W młodości on i Dalida byli sąsiadami. Na początku lat sześćdziesiątych, w Rzymie, przeżyli piękny i dyskretny romans. Singiel Paroles, paroles bije rekordy sprzedaży we Francji i na całym świecie, zwłaszcza w Japonii, gdzie Alain Delon jest czczony jak Bóg. Wyrażenie paroles, paroles (słowa, słowa) przenika do mowy potocznej i dziś często używane jest na określenie obietnic bez pokrycia.

W grudniu 1967 roku Dalida poznała młodego Włocha o imieniu Lucio. O ich miłości opowiadają słowa piosenki Il venait d’avoir 18 ans (Właśnie skończył 18 lat), której autorami są Pascal Sevran, Pascal Auriat i Serge Lebrail. Chłopak pod wieloma względami przypominał jej zmarłego Luigiego Tenco. Przyjaźń bardzo szybko przeobraziła się w romans, mimo, że Lucio był od niej młodszy o 12 lat. Piosenkarka zachodzi w ciążę i podejmuje jedną z najbardziej dramatycznych decyzji w swoim życiu, że nie urodzi dziecka. Zawsze będzie żałowała tego kroku zwłaszcza, gdy dowie się, że nie może mieć więcej dzieci.

Rok 1974 przynosi kolejny, spektakularny sukces. Dalida nagrywa album z najdłuższą piosenką w historii music-hallu. Gigi l’Amoroso trwa 8 minut. Dalida chce piosenki, która w trakcie recitalu w Olympii umożliwi jej nie tylko popisy wokalne, lecz również - taneczne. Piosenka staje się fenomenem społecznym. Nagrany w sześciu językach singiel świetnie sprzedaje się w dwunastu krajach.

W 1976 roku premierę ma piosenka J’attendrai. Orlando wpadł na pomysł by zaaranżować we współczesnych rytmach piosenkę Riny Ketty, której słuchał w dzieciństwie w Kairze. Podczas tournee po Kanadzie, w Montrealu, Dalida i Orlando dowiadują się z mediów, że stworzyli pierwszy francuski utwór disco. Nowy rytm robi furorę w nowojorskich i niemieckich dyskotekach. Zachęcony wyjątkowym sukcesem (pierwsze miejsce na listach przebojów w styczniu 1976 roku) we Francji i w całej Europie, Orlando dochodzi do wniosku, że styl disco świetnie pasuje do Dalidy. Trzy lata później artystka nagrywa przebój Laissez-moi danser (Monday Tuesday), który osiąga status platynowej płyty. Sukces ten skłania ją do podjęcia największego wyzwania w karierze. Piosenkarka da osiemnaście zorganizowanych z rozmachem recitali w Palais des Sports, w Paryżu. Towarzyszy jej trzydziestu muzyków i dwunastu tancerzy. W ciągu 130 minut show piosenkarka dwanaście razy zmienia kostiumy. „Olśniewający spektakl, który pozostanie w naszej pamięci jako model show tego rodzaju" - piszą recenzenci.
W 1983 roku Dalida świętuje pięćdziesiąte urodziny. Jest samotna, wie, że nigdy nie będzie matką, nawet adopcyjną. Uważa to za największą porażkę w swoim życiu. Ludzie z jej bliskiego otoczenia dostrzegają, że jest przygaszona. Na scenie i w telewizji śpiewa w sposób mechaniczny.

3 maja 1987 roku, zmyliwszy czujność bliskich, Dalida popełnia samobójstwo. Na szafce nocnej w swojej sypialni zostawia krótki list: „Życie jest dla mnie nie do zniesienia. Wybaczcie mi." Pochowano ją na Cimetiere de Montmartre w Paryżu.

Piosenki Dalidy szybko dotarły również do Polski. Zagorzałym wyznawcą jej talentu był , który w niemal każdej niedzielnej audycji „Rewia Piosenek” przypominał jej utwory. Polskę odwiedziła dwa razy: w 1963 i w 1983 r.

Dalida jest uznawana za jedną z sześciu najpopularniejszych piosenkarek na świecie. Na całym świecie sprzedało się ponad 170 milionów jej albumów. Otrzymała 70-siąt złotych płyt, i jako pierwsza kobieta zdobyła diamentową płytę.
Strony : 1 2
 

Zobacz także

 

 

Skomentuj artykuł:

Komentarze mogą dodawać wyłącznie osoby zalogowane.
Jesteś niezalogowany: zaloguj się / zarejestruj się




Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Senior.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii. Komentarze niezgodne z prawem i Regulaminem serwisu będą usuwane.

Artykuły promowane

Najnowsze w dziale

Polecane na Facebooku

Najnowsze na forum

Warto zobaczyć

  • Aktywni 50+
  • Akademia Pełni Życia
  • Umierać po ludzku
  • Kosciol.pl
  • Oferty pracy