Elżbieta Isakiewicz, Kocio

„Kocio” zawiera oczywiście opowieści nie tylko o kotach, przecież nie żyją na bezludnej wyspie, ale i o ludziach. Te historie przekazują nam osoby różniące się płcią i wiekiem. Dziewczynka: „Nic nigdy nie będzie tak bardzo moje jak łaciata kotka, której już nie zobaczę”. Mężczyzna opowiadający o rannym kocie, Lusia Żydówka, chłopiec ze Śląska, seniorka idąca na cmentarz obok klasztoru, autorka, mąż kobiety w ciąży, Piotr Wierzbicki.Dzięki autorce dowiadujemy się z czego wynika : „… żeby zdobyć władzę kot nie musi wspinać się po żadnej drabinie”. Przy okazji Isakiewicz nawiązuje do ulubionych autorów: Czechowa, Dostojewskiego, Gombrowicza, Leśmiana.W „Epilogu” poznajemy historię góralki Rojówny, kot oczywiście też tam jest.

„Los synów ludzkich jest taki sam jak los zwierząt, jednaki jest los obojga. Jak one umierają, tak umierają tamci. Człowiek nie ma żadnej przewagi nad zwierzęciem”.

Styl jakim posługuje się autorka wymusza na czytelniku wielkie skupienie, aby nie uronił ani jednej frazy i myśli. To proste historie opowiedziane w nieprosty sposób przefiltrowany przez wrażliwość, serce i talent autorki. Polecam do wielokrotnego czytania.